Wiwit cilik ono ing perantauan melu ngiwangi neng kantin sekolahan telong sasi mak aku urung bayaran
Di ngijabahi marang gusti pengeran
Koyok ngene rasane wong ora duwe
Duit pisan di ece karo kancane
Uripe iluh manungso bakale mati
Yen wes mati di kubur sanak family di pendem jero ati
Ora mikir iku akeh pandoso ulo klabang kolojengking podo moro